“Qalatasaray”ın ulduz hücumçusu Viktor Osimhen, məşhur The Players’ Tribune platformasında öz həyat hekayəsini qələmə alıb. “Bataqlıqdan gələn dualar” başlığı altında yayımlanan bu yazı, sadəcə bir futbolçunun uğuru deyil, həm də imkansızlıqlar içində doğulan bir ümidin manifestidir.

Bir ayağında “Nike”, digərində “Puma”: Olusosun küçələri

Osimhenin hekayəsi Afrikanın ən böyük zibilliklərindən birinin kölgəsində, Laqosun Olusosun məhəlləsində başlayır. Anasını erkən yaşda itirən balaca Viktor üçün həyat sağ qalma mübarizəsi idi. O, futbol oynamaq üçün butsları mağazadan deyil, zibillikdən axtarırdı.

Ulduz futbolçu o günləri belə xatırlayır: “Mən bir ayağında Nike, digərində Puma olan o uşaq idim”. Bu cümlə onun keçmişindəki yoxsulluğun və eyni zamanda futbola olan sarsılmaz ehtirasının ən səmimi ifadəsidir.

15 dəqiqəlik möcüzə

Ailəsinə kömək etmək üçün küçələrdə su və portağal satan, drenaj kanallarını təmizləyən bir gənc üçün futbol bəzən uzaq bir xəyal kimi görünürdü. Lakin Nigeriyanın U-17 milli komandasına seçmələrdə ona verilən cəmi 15 dəqiqə hər şeyi dəyişdi. İki qol vuran Osimhen, taleyini öz ayaqları ilə yazdı. Çilidə keçirilən Dünya Çempionatında vurduğu 10 qol isə onun Avropa qapılarını açmasına səbəb oldu.

İtkilər və İtaliya zəfəri

“Volfsburq” və “Lill” dönəmlərindən sonra “Napoli”yə keçən Osimhen, burada futbol tarixinin ən böyük uğurlarından birinə imza atdı. 33 ildən sonra Neapola gətirilən skudetto, onun adını əfsanələr sırasına yazdırdı. Lakin bu uğur asan başa gəlməmişdi. O, pandemiya zamanı atasını itirməyin acısını yaşamış, yanında ola bilmədiyi üçün “futbolun mənası nədir?” sualı ilə özünü daxili bir savaşın ortasında tapmışdı.

Qalatasaray və İstanbul sevgisi

Onun Türkiyəyə, “Qalatasaray”a keçidi çoxları üçün sürpriz olsa da, Osimhen bunun tamamilə duyğusal bir qərar olduğunu vurğulayır. Okan Burukun ona verdiyi inam və İstanbulda gecə yarısı onu qarşılayan minlərlə azarkeş, nigeriyalı ulduz üçün hər şeydən daha önəmli idi: “İstanbuldakı o qarşılanma anındakı hiss, bütün pullardan daha dəyərlidir”.

Ümidin rəmzi

Osimhen məqaləsini bütün dünyaya və xüsusən də öz vətənindəki uşaqlara bir mesajla yekunlaşdırır: “Böyüklük istəyirəm, amma özüm üçün yox, mənim kimi olanlar üçün. Nigeriyada küçədə su satan, zibillikdə ümid axtaran uşaqlar üçün bir simvol olmaq istəyirəm“.

Bu gün o, təkcə “Qalatasaray”ın qol maşını deyil, həm də imkansızın mümkün olduğunu sübut edən bir qəhrəmandır. Onun hekayəsi bir daha sübut edir ki, ən dərin bataqlıqlardan belə ən uca dualar yüksələ bilər.