Dünya çempionatının Atlantadakı dramatik yarımfinalında final fitinin sədaları argentinalı azarkeşlərin coşqusu və Tomas Tuxelə yönələn tənqidlərin səsində boğuldu. Nyu-Cersidəki böyük finala cəmi on dəqiqə qalmış İngiltərə yığması üstünlüyü əldən verdi. Bəs hər şey bir anda necə məhv oldu?
Matçın gedişində edilən taktiki dəyişikliklər ingilis mediasında Tuxelin “fəlakəti” kimi qələmə verilsə də, əslində bu addımlar birbaşa rəqibin gedişlərinə cavab xarakteri daşıyırdı. Lionel Skaloninin Nikolas Qonsalesi meydana buraxmasından sonra hərəkətə keçən alman mütəxəssis, 72-ci dəqiqədə qolun müəllifi Entoni Qordonu Ezri Konsa ilə əvəzləyərək müdafiə xəttini beşlədi. Ardınca Lautaro Martinesin oyuna girməyə hazırlaşdığını görən Tuxel cərimə meydançasını daha da gücləndirmək məqsədilə Niko O’Rayliyə Lionel Messini fərdi nəzarətdə saxlamaq tapşırığı verdi. Lakin bütün bu planlar bəxt amili qarşısında aciz qaldı. Argentinanın qələbə qolu məhz ingilislərin iki müdafiəçisi – Jed Spens və Con Stounsun fiziki problem yaşadıqları və Messinin cinaha sıxışdırıldığı anda gələn ardıcıl ötürmələr nəticəsində reallaşdı.
Qaret Sautgeyt dönəmindən qalan “böyük matçlarda uduzmaq” xofunu Tuxel də qıra bilmədi. Komanda hesabı qorumağa çalışdıqca müdafiə xətti daha da geriyə çəkildi. Oyundan sonra təcrübəli müdafiəçi Den Bern uğursuzluğu struktur deyil, psixoloji amillərlə əlaqələndirdi: “Argentina bu vəziyyətlərə öyrəşib. Bu səviyyədə hər şeyi xırda detallar həll edir. Bizdə isə qələbəyə yaxınlaşarkən yaranan passivlik və uduzmaq qorxusu hələ də qalır”.
32 yaşlı Harri Keyn turnirdən sonra mətbuat qarşısına keçərək “pazlın son hissəsinin hələ də çatışmadığını” etiraf etdi. Beynəlxalq karyerasının sonuna yaxınlaşan kapitanın arxasında onun yerini dolduracaq aşkar bir varisin olmaması isə İngiltərə futbolunun növbəti problemidir. İndi əsas sual budur: İngiltərəni finaldan Tuxelin səhvləri məhrum etdi, yoxsa komanda növbəti dəfə öz tarixi lənətinə və psixoloji baryerlərinə məğlub oldu?